Spanje, 1944
De burgeroorlog is voorbij. In de bergen wordt nog steeds hevig weerstand geboden.
Legerkampen moeten het verzet breken.
Heel lang geleden...
in de onderwereld, waar leugens en pijn niet bestaan,
woonde een prinses die droomde van de mensenwereld.
Ze droomde van blauwe luchten, een zachte bries en zonneschijn.
Op een dag kon de prinses aan haar bewakers ontkomen.
Buiten werd ze verblind door het daglicht, dat het verleden uit haar geheugen wiste.
Ze vergat wie ze was en waar ze vandaan kwam.
Ze leed aan koude, ziekte en pijn. Uiteindelijk is ze gestorven.
Maar haar vader, de koning, wist dat ze ooit zou terugkomen,
misschien in een ander lichaam, op een andere plaats, een andere tijd.
Hij zou tot zijn dood op haar wachten, tot de wereld ophield met draaien...
Waarom zo veel boeken, Ofelia? We gaan naar het platteland, buiten.
Sprookjes?
Je bent wat te oud voor die onzin.
Vraag of ze willen stoppen, alsjeblieft.
Wacht even, Ofelia. Je broer voelt zich niet lekker.
Alles goed, mevrouw?
Kom hier, Ofelia.
Ik heb 'n elf gezien. - Kijk je schoenen nou. Schiet op.
Als we bij de molen aankomen dan zeg je de kapitein gedag.
Je spreekt hem aan met vader. Hij heeft veel voor ons gedaan.
Het is maar een woord, Ofelia, maar een woord...
Kapitein, ze komen eraan.
Een kwartier te laat.
Carmen.
Welkom.
Niet nodig, ik kan zelf lopen.
Dr Ferreiro wil niet dat je je inspant.
Nee.
Kom op, doe het dan voor mij.
Dank je.
Stap uit, Ofelia. Zeg de kapitein gedag.
Het is de andere hand.
Mercedes. Breng hun bagage. - Zeker, meneer.
Het is een labyrint.
Gewoon een stel rotsen die er nog voor de molen waren.
Je kunt er beter wegblijven, je zou er kunnen verdwalen.
Dank je. - Heb je ze allemaal gelezen?
De kapitein heeft je nodig.
Je vader heeft me nodig.
De kapitein is niet m'n vader.
Mijn vader was een kleermaker. Hij is in de oorlog gestorven.
De kapitein is niet m'n vader.
Dat is wel duidelijk. Gaan we? - Heb je m'n moeder gezien?
Ze is mooi, hè?
Ze is ziek door de baby. Heb je dat gezien?
De guerrilla's blijven in het bos want daar vinden we ze moeilijk.
Die rotzakken kennen het terrein op hun duimpje. We moeten de toegang blokkeren.
Voedsel, medicijnen, alles moet langs ons.
We moeten hen hierheen jagen.
We zullen drie nieuwe commando- posten opzetten. Hier, hier en hier.
Ik wil Dr Ferreiro spreken. - Ja, meneer.
Hier slaap je beter van.
Twee druppels net voor bedtijd.
Twee druppeltjes maar.
Heel goed.
Alles. Goed zo.
Aarzel niet om me te bellen als er wat is. Dag of nacht.
Jij of je verpleegster.
Goedenacht.
Doe de deur dicht en het licht uit, lieverd.
Help ons. Je moet naar 'm toe.
De wond aan z'n been wordt steeds slechter.
Meer kon ik niet krijgen. Het spijt me.
Vidal wacht op je in zijn kantoor.
Kom hier, Ofelia.
Je voeten zijn ijskoud.
Ben je bang?
Een beetje.
Wat is dat lawaai? - Dat is de wind maar.
De nachten hier zijn anders dan die in de stad.
Daar hoor je auto's en treinen.
Dit zijn oude huizen die kraken.
Net alsof ze praten.
Morgen heb ik een verrassing voor je.
Een verrassing?
Een boek? - Nee, veel beter.
Waarom ben je getrouwd?
Ik was te lang alleen.
Ik ben er toch. Je was niet alleen.
Dat was je nooit.
Dat begrijp je later wel. Voor mij was het ook niet makkelijk.
Je broertje doet lastig.
Vertel een van je verhaaltjes, dan wordt hij vast rustig.
Mijn broertje...
Heel lang geleden, in een somber land hier ver vandaan,
stond een reusachtige berg van ruwe, zwarte steen.
Bij elke zonsondergang, bloeide er op de bergtop
een magische roos. Wie ze plukte werd onsterfelijk.
Maar niemand durfde in de buurt te komen want haar doornen bevatten dodelijk gif.
De mannen spraken met elkaar over hun angst voor de dood,
en pijn, maar nooit over de belofte van de onsterfelijkheid.
En zo verwelkte de roos elke dag, zonder haar gave aan iemand te schenken.
Ze werd vergeten, daar op de top van die koude, kille berg.
Voor altijd alleen, tot het einde der tijden.
Binnen.
Hoe is het met haar? - Ze is zwak.
Ze krijgt alle rust. Ik slaap hier beneden.
En mijn zoon? - Pardon, kapitein...
Hoe gaat het met mijn zoon? - Momenteel gaat alles goed.
Goed zo.
Uw vrouw had niet mogen reizen in deze fase van de zwangerschap.
Denkt u dat? - Dat is mijn professionele mening.
Een zoon moet geboren worden waar z'n vader is. U kunt gaan.
Nog één ding, kapitein.
Waarom weet u zo zeker dat het een jongen is?
Lul niet zo.
Rond acht uur merkten we beweging op in het noordwesten.
Schoten.
Sergeant Bayona doorzocht de sector en nam een verdachte gevangen.
De andere is zijn zoon, uit het dorp. - Mijn vader is een eerzame man.
Dat bepaal ik zelf wel. Neem je pet af voor me.
Hij had dit wapen bij zich. Er is mee geschoten.
M'n vader joeg op konijnen. - Hou je bek.
'Geen God, Overheid of Meester?'
Ik dacht het niet. - Communistische propaganda.
Het is geen propaganda. - Het is een oude kalender.
We zijn maar boeren. - Ga door.
Ik ging op konijnen jagen voor m'n dochters. Ze zijn ziek.
Konijnen. Juist.
Als mijn vader dat zegt, dan is het zo, kapitein.
Laat hem met rust.
Je hebt hem vermoord.
Moordenaar. Klootzak.
Fouilleer die hufters grondig voor je mij komt storen.
Ja, kapitein.
Mama, word wakker.
Er zit iets in onze kamer.
Hoi.
Ben jij me gevolgd? Ben jij een elf?
Kijk.
Dit is een elf.
Moet ik je volgen?
Buiten? Waar?
Hallo?
Echo.
U bent het.
U bent weer terug.
Wees alstublieft niet bang.
Kijk.
Ik ben Ofelia. Wie ben jij? - Ik?
Ik heb vele namen gehad.
Oude namen, die alleen de wind en de bomen kunnen uitspreken.
Ik ben de bergen, het bos en de aarde.
Ik ben...
Ik ben een faun. Uw trouwste dienaar, Majesteit.
Nee, ik ben... - Prinses Moanna,
dochter van de koning van de onderwereld.
Mijn vader was kleermaker. - U bent niet menselijk.
De maan heeft u gebaard.
Het vlekje op uw linkerschouder is het bewijs.
Uw echte vader liet voor uw terugkeer overal in de wereld poorten openen.
Dit is de laatste.
Maar eerst moeten we vaststellen of uw geest nog wel zuiver is,
dat u niet sterfelijk bent geworden.
U moet drie taken vervullen voor het volle maan wordt.
Dit is het Boek der Keerpunten.
Open het als u alleen bent.
Daarin ziet u uw toekomst en wat u moet doen.
Er staat niets in.
Bereid deze konijnen, Mercedes.
Ze zijn te jong.
Maak dan maar een stoofpotje. - Ja, meneer.
De koffie is aangebrand, proef maar.
Daar moet je goed op letten. - Ja, meneer.
Kook deze maar.
Hij vond de koffie niet lekker. - Hij is een pietje-precies.
We hebben meer vlees en kip nodig.
Waar halen we dat vandaan? - Bij de dokter en de burgemeester.
Ze eten meer dan varkens.
En ze praten maar door. - Zelfs onderwater.
Ik ben zo terug.
Ofelia.
Je vader geeft een etentje vanavond.
Kijk eens wat ik voor jou heb gemaakt.
Vind je 't mooi?
Ik wou dat ik ook zo'n jurk had toen ik jong was.
En moet je deze schoenen zien.
Vind je ze mooi? - Ja, erg mooi.
Ga nou maar in bad.
Schiet op. Ik wil zien hoe die jurk je staat.
Ik wil dat je er mooi uitziet voor de kapitein.
Je zult er uitzien als een prinses.
Als een prinses?
Maak die kippen goed schoon. En vergeet de bonen niet.
Wat een knappe meid. En wat een prachtige jurk.
Schiet op, aan 't werk.
Wil je melk met honing?
Achteruit, je mag niet op je jurk knoeien nu je er zo mooi uitziet.
Geloof jij in elfen, Mercedes?
Nee, maar wel toen ik klein was.
Toen geloofde ik nog in veel dingen.
Gisteren kwam er een elf bij me. - Echt waar?
Meer dan één elf. En ook een faun. - Een faun?
Hij was oud en groot en hij rook naar aarde.
Mijn moeder waarschuwde me altijd voor faunen.
Kom mee.
Alles is er, kapitein.
Bloem, zout, olie, medicijnen, olijven, spek.
Lekkere tabak.
En voedselbonnen.
Maak een inventaris op. - Oké.
De sleutel. - Ja, meneer.
Is dit de enige sleutel? - Ja, meneer.
Vanaf nu hou ik die bij me. - Kapitein.
Misschien is het niets, kapitein.
Dat zijn ze.
Lang geleden, toen het bos jong was,
woonden er vele wezens. Wonderlijke en magische wezens.
Ze beschermden elkaar
en sliepen in de schaduw van de grote vijgenboom op de heuvel naast de molen.
Die boom gaat dood.
Zijn takken zijn droog, zijn stam oud en gerimpeld.
Tussen de wortels leeft een reuzenpad die de groei van de boom verhindert.
Stop de drie magische stenen in zijn bek en neem de gouden sleutel uit zijn maag.
Alleen dán zal de boom weer bloeien.
Ze waren hier twintig minuten geleden, en zijn dan snel weer vertrokken.
Hooguit twaalf man.
Antibiotica. - Ze hebben dit lot laten liggen.
Ze zijn hier.
Die klootzakken zijn hier en houden ons in de gaten.
Hé, jullie zijn wat vergeten.
En ook een lot.
Kom het even halen. Misschien hebben jullie geluk.
Hallo, ik ben prinses Moanna en ik ben niet bang voor je.
Je moest je schamen.
Je eet hier alle insecten op
en terwijl jij dikker wordt, sterft de boom.
Heb je in haar kamer gekeken? In de voorraadkamer?
Ja, mevrouw.
En in de tuin? De schuur? - Ja, mevrouw.
Waar zou ze zijn? - Deze kant op, alstublieft.
Dit is mijn vrouw, Carmen.
Aangenaam. - Leuk u te ontmoeten.
Vanaf nu, één voedselbon per gezin. Kijk maar eens.
Eentje maar? - Eén.
Is dat genoeg, kapitein? - Als ze zuinig zijn wel.
Ik wil niet dat ze voedsel aan de guerrilla's geven.
Ze verliezen terrein, en één van hen is gewond.
Hoe weet u dat zo zeker, kapitein?
We hadden ze bijna te pakken. We vonden dit, antibiotica.
Voor hun zielen heeft God al gezorgd.
Wat er met hun lichamen gebeurt is voor Hem niet van belang.
We zullen u helpen, kapitein. U heeft hier ook niet voor gekozen.
Daar vergist u zich in.
Ik ben hier opdat mijn zoon wordt geboren in een nieuw, zuiver Spanje.
Deze mensen denken onterecht, dat iedereen gelijk is.
Maar dat is niet waar. De oorlog is voorbij en wij hebben gewonnen.
En als we dat tuig moeten vermoorden om dat duidelijk te maken,
dan doen we dat. Zonder pardon.
Op de vrije wil. - Op de vrije wil.
Zet de koffie op, ik ga hout halen. - Is dat onze taak niet?
Hoe heeft u de kapitein ontmoet?
Ofelia's vader maakte uniformen voor de kapitein.
Vandaar.
En toen hij stierf nam ik dat over.
Een jaar geleden ontmoetten we elkaar opnieuw.
Wel toevallig, dat jullie elkaar na zo'n lange tijd weer ontmoetten.
Heel toevallig.
Vergeef het mijn vrouw, ze komt niet vaak buiten.
Ze gelooft nog steeds dat mensen dit willen horen.
We begrijpen het.
Mevrouw, Ofelia is terug. - Neem me niet kwalijk.
Wist u dat ik uw vader heb ontmoet, kapitein?
Nee, dat wist ik niet.
In Marokko. Niet eens zo lang, maar hij liet een grote indruk achter.
Een uitstekend soldaat.
Zijn manschappen zeiden dat toen hij op het slagveld stierf
hij zijn horloge op een steen kapotsloeg
zodat zijn zoon zou weten hoe laat en hoe dapper hij was gestorven.
Onzin. Hij had niet eens een horloge.
Je hebt me pijn gedaan.
Na je bad ga je zonder eten naar bed.
Hoor je me?
Soms denk ik dat je nooit manieren zult leren.
Ik ben erg teleurgesteld in je, Ofelia.
En je vader ook.
De kapitein, bedoel je. - Hij nog meer dan ik.
Ik heb de sleutel.
Breng me naar het labyrint.
Hallo. Ik heb de sleutel.
Dat ben ik. U bent het meisje.
En de baby?
U heeft de sleutel gevonden.
Dat verheugt me.
Ze heeft in u geloofd sinds het begin.
Ze is dolblij dat het gelukt is.
Hou de sleutel. U zult 'm gauw nodig hebben.
En dit stukje krijt ook.
Nog twee taken en het is bijna volle maan.
Heb geduld.
Binnenkort wandelen we door de zeven ronde tuinen van uw paleis.
Hoe weet ik dat je niet liegt?
Waarom zou een arme faun zoals ik tegen u liegen?
Ga door.
Hou je kaart klaar voor inspectie. Schiet op. Je naam?
Je voor- en achternaam.
Narciso Peña Soriano, tot uw dienst.
Dit is het dagelijks brood in Franco's Spanje,
veilig bewaard in deze molen. De communisten liegen,
want in het verenigd Spanje heeft iedereen brood en vuur.
Toon mij de toekomst.
Toon het me.
Ofelia, help me.
Kapitein.
Kom snel.
want in het verenigd Spanje heeft iedereen brood en vuur.
Dit is het dagelijks brood in Franco's Spanje.
Uw vrouw heeft complete rust nodig.
Ze zal verdoofd moeten worden.
Het meisje zou beter ergens anders slapen.
Ik blijf hier tot de geboorte.
Genees haar.
Koste wat het kost.
Genees haar.
Maak je geen zorgen, je moeder wordt snel beter.
Een kind krijgen is ingewikkeld.
Dan wil ik er geen.
Je helpt die mannen in het bos, hè?
Heb je het aan iemand verteld?
Nee.
Ik wil niet dat jou iets overkomt.
Dat is wederzijds.
Ken je een slaapliedje?
Eentje, maar ik ken de tekst niet meer.
Dat maakt niet uit, ik wil het toch horen.
Wees niet bang, ik ben het.
Ben je klaar? - Ja.
Dan gaan we.
Dit is gekkenwerk.
Als hij het ontdekt vermoordt hij ons allemaal.
Heb je daar al over nagedacht? - Ben je bang voor hem?
Nee, maar ik vrees voor de anderen.
Pedro.
Pedro, mijn broer.
U heeft de taak niet uitgevoerd. - Mijn moeder is ziek.
Dat is geen excuus.
Dit is een alruinwortel.
Een plant die ervan droomde om menselijk te worden.
Leg hem onder je moeders bed in een kom met verse melk.
Geef hem elke morgen twee druppels bloed.
We mogen geen tijd verspillen, het is bijna volle maan.
Mijn huisdieren zullen u leiden.
Wees voorzichtig, want u gaat naar een heel gevaarlijke plaats.
Wat daar sluimert, is niet menselijk.
U zult een rijkelijk feestmaal zien, maar u mag niets eten of drinken.
Helemaal niets.
Uw leven hangt ervan af.
Ik heb wijn, tabak en kaas bij me.
Post voor Trigo en Piloto.
Hoe gaat het met je been, Frenchie? - Wat denk je, dokter? Slecht.
Even kijken.
Noord-Amerikaanse, Britse en Canadese troepen
zijn aan wal gegaan in het noorden van F...
Frankrijk, stotterende idioot.
Ruim 150.000 soldaten onder bevel van generaal Dwight Eisenhower...
Is het zo erg, dokter?
Luister, Frenchie. Het valt niet te redden.
Ik probeer het zo pijnloos mogelijk te doen.
Wacht even, dokter.
Teken met krijt ergens een deur in je kamer.
Als de deur open is, draai je de zandloper om.
Laat de elfjes je de weg wijzen.
Eet of drink niks tijdens je verblijf.
en kom terug voor de laatste zandkorrel is gevallen.